No ale lęk pozostaje. Stąd antyutopie i dystopie.
I dlatego też, pewnie, literatura postapokaliptyczna prędko się nie skończy.
Kiedyś straszne było wyrwanie Robinsona z miłej, angielskiej kultury. Powrót był niemal niemożliwy.
Teraz lękiem jest wyrwanie człowiekowi całej kultury. Lękiem, dodajmy, bardzo plastycznym.

A przecież, gdy tysiące słońc zapłonie, będziemy jak te żywe skamieliny, które od czasu do czasu wyławiają.

Trudno mnie już nazwać absolwentem, chociaż można oczywiście uczynić to w biografii. Ukończyłem studia kulturoznawcze. Polubiłem zwłaszcza przedmioty związane z antropologią. Poprzednie próby tworzenia i prowadzenia bloga miały właśnie na celu wykreowanie antropobloga. Z perspetktywy czasu oceniam tamte wpisy za niezbyt ciekawe- przede wszystkim były one kiepsko napisane. Nie sposób docenić próby chwilowego zaangażowania w konkretne sytuacje społeczne, powiedzmy sobie szczerze- dość banalnego i populistycznego.

Tym razem chciałbym zająć się po trosze historią, a po trosze kulturą jako obiektem na tyle ciekawym, że wartym dokładniejszego przyjrzenia się. Jakoś tak się złożyło, że traktujemy jako oczywistość niedzielne obiady, używanie przy nich łyżki i widelca. Nie zdajemy sobie sprawy, że obok istnieją inne kultury. A nawet jeśli, mamy o nich zdanie, jak ewolucjoniści.

Mam nadzieję, że dość hermetyczna tematyka przyciągnie jednak uwagę czytelników. Zapraszam do lektury i komentarzy.

Bartek